Strona główna  | Pedigree Data Base  |  Forum  |  Linki  |  Adopcje   

Przyjaciel Pies

Nr. 10 (96) październik 2006

autor: Mirosław Redlicki

Chociaż jego rodowód jest mocno związany z psimi walkami, obecnie toczy bój o pokój, a dokładniej o miejsce w salonie u boku ukochanych właścicieli.

Współczesny dogo canario bowiem to przede wszystkim wierny towarzysz rodziny.

   Historia dogo canario, do niedawna znanego jako presa canario, budzi wiele wątpliwości, ale można przyjąć, że pochodzi on od antycznego doga hiszpańskiego, który pojawił się na wyspie Teneryfie wraz z Rzymianami. Skrzyżowany z miejscowymi psami, nazywanymi majorero, dał początek perro de presa canario. Ten okazały pies służył jako stróż farm. Ale nie tylko. Nierzadko kończył swój żywot podany na półmisku. Molos ten był także używany przez mieszkańców wyspy do obrony przed dzikimi psami, które dzie­siątkowały stada bydła. Niektórzy historycy dowodzą nawet, że nazwa Wysp Kanaryj­skich wywodzi się od słowa "cane" (pies), a zatem ma związek z obecnością dużej ilo­ści dzikich psów zamieszkujących wówczas tę część świata

    Psy do walk

   Pierwotny pies z Teneryfy i innych wysp archipelagu zmieniał się wraz z upływem lat. W XVI i XVII wieku, wokre­sie gdy rozkwitał handel winem, na wy­spy przybyli Brytyjczycy i ich znane z bo­jowości molosy. Był to początek nowej kariery presa canario, którego krzyżowa­no z tymi psami i wystawiano do walk. Zawody odbywały się między psami róż­nych wysp archipelagu i weszły tam do tradycji, stając się ulubioną rozrywką ich mieszkańców. Dopiero na początku lat czterdziestych XX w. zakazano organizo­wania tych barbarzyńskich widowisk, co spowodowało natychmiastowy spadek zainteresowania rasą i niemal przyczyniło się do jej wyginięcia. Zgodnie z obowią­zującymi przepisami presa canario mu­siały być trzymane na uwięzi, a w wypad­ku nierespektowania nakazu były zabija­ne. Przetrwały one jedynie w odległych gospodarstwach w głębi wysp

    Współczesny presa

   Dzięki tej izolacji i brakowi zaintereso­wania zachował się typ dawnego psa z Wysp Kanaryjskich - potężnego, o moc­nych szczękach, krótkim włosie i maści płowej lub pręgowanej. Rekonstrukcja ra­sy (także do nielegalnie urządzanych walk) rozpoczęła się w latach siedemdziesiątych zeszłego wieku i przyznać trzeba, że fanta­zja odtwórców nie miała granic. Dzisiejszy presa wyłonił się, rzec można, z "kotła cza­rownic", w którym zmieszano dawne psy z wysp, pitbulteriery i bulteriery, rozmaite rasy hiszpańskie, angielskie i amerykań­skie buldogi, fila brasileiro, doga niemiec­kiego, doga de Bordeaux, mastino napoI e­tano, a nawet dobermana. Nic więc dziw­nego, że do dzisiaj trudno jest uzyskać jed­nolitość typu, a opinie na temat tego, jak powinien wyglądać prawdziwy presa cana­rio, różnią się dosyć znacznie. Powołany w 1982 roku hiszpański klub perro de presa canario postawił sobie za zadanie ujednolicenie rasy i zaniechanie przypadkowych krzyżówek. 24 stycznia 1989 roku Real Sociedad Centrale za­twierdziła wzorzec proponowany przez klub. Od tego czasu hodowcy skrupulat­nie przestrzegają zawartych w nim wska­zówek. Zaciera się różnorodność między przedstawicielami rasy liczącej sobie po­nad pięć wieków. W czerwcu 2001 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna zatwierdziła rasę pod nazwą dogo cana­rio, uznając ją za mniej agresywną niż presa canario.

   Zdrowie

   Dogo canario wyjątkowo rzadko dotyka problem dysplazji, jednak jest on przedstawicielem dużych ras, które są zagrożone tym schorzeniem. Dlatego należy go kontrolować. Nieobce są mu też problemy związane z szybkim wzrostem. W tym czasie trzeba starannie dawkować mu ruch, dobierając odpowiednie rodzaje aktywności, nie wolno go przeciążać

   Duża jama brzuszna stwarza zagrożenie skrętem żołądka. U rasy tej zdarzają się również wrodzone wady powiek (pOdwinięcie i wywinięcie powieki). Można też często spotkać się z nawracającymi stanami zapalnymi spojówek

      Nie całkiem molos

   Pies do zaganiania bydła musiał być szyb­ki, zdecydowany, nieprzesadnie ostry, by nie ranił zaganianych zwierząt, a przy tym karny i podporządkowany właścicielowi. Dlatego doga canalio jest psem łatwiejszym w pro­wadzeniu niż inne bojowe molosy Mimo bo­jowej przeszłości nie jest szczególnie na­pastliwy, pod warunkiem, że właści­ciel jest dla swojego psa przewodnikiem stada. Wtedy nawet kilka dorosłych osobników żyć będzie w zgodnej grupie. Ci właściciele, którzy nie mieli wcześniej doświadczenia z psa­mi bojowymi i nie wiedzą, jak stać się prze­wodnikiem, powinni zapisać się z młodym psem na szkolenie posłuszeństwa. Z wycho­waniem dogo canario nie można sobie pofol­gować. Jego edukacja wymaga od właściciela stanowczości i konsekwencji. Sprawę ułatwia fakt, że pod powierzchownością cerbera kry­je się pies nader chętny do zabawy. Z powo­dzeniem można łączyć naukę z przryemnością, by nie stała się ona dla ucznia katorgą, której będzie starał się unikać. Wskazane jest poddanie psa fachowemu szkoleniu, co na pewno przyczyni się do jego prawidłowej so­cjalizacji. Dogo canario bowiem od wczesnej młodości powinien spotykać się z różnymi ludźmi i zwierzętami

Stróż i dobry pasterz

Dogo canario emanuje siłą, a jego groźny wygląd podkreśla postawę pewności siebie i mocy. Od początku swej historii używany był jako stróż stad bydła i do dziś zachował umiejętności przodków. Jego głęboki głos jest ostrzeżeniem dla każdego intruza, by trzymał się z dala od pilnowanego teryto­rium. Jest nieufny wobec obcych, ale przy swoim panu zapomina o ognistym tempera­mencie i jawi się jako łagodny i uległy towa­rzysz gustujący w życiu rodzinnym. Nie jest jednak przylepą. Ciekawi go wszystko, co się wokół niego dzieje. Bywa trochę uparty i w miarę dominujący. Mimo że już od daw­na nie pomaga przy wypasie bydła, nie zatracił swych pierwotnych talentów i wiele jeszcze w tym zakresie ma do powiedzenia. Jest czujny i nic nie ujdzie jego uwagi. Jak wszystkie molosy dogo canario jest bardzo opiekuńczy wobec dzieci; może stać się nie­bezpieczny, jeśli uzna, że ktoś zagraża "jego dziecku". Oczywiście nie wolno zapomi­nać, że psa i dziecka nigdy nie zostawia się . bez dozoru!

Sportowy duch

Dogo canario jako pies wszechstronny może z sukcesem uprawiać liczne psie dyscypliny sportowe: od prób posłuszeń­stwa po agality. Wykaże się również umie­jętnościami jako ratownik i towarzysz da­lekich wypraw. To sportowiec z krwi i ko­ści, który potrzebuje ruchu i aktywności, by właściwie spożytkować przepełniającą go energię.

Dowód osobisty DOGO CANARIO

© 2008 www.dogocanarioclub.com  Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt i wykonanie: Ewa Ziemska www.reygladiador.com