Strona główna  | Pedigree Data Base  |  Forum  |  Linki  |  Adopcje   

Dwumiesięcznik Związku Kynologicznego w Polsce

Nr. 6 (272) 1998

autor: Anna Zając

   Udokumentowana historia tych molosów sięga wieku XVI, z którego pochodzą pierwsze informacje o bojowych psach wywodzących się z Wysp Kanaryjskich. Presa to w dużej mierze efekt skrzyżowania kanaryjskich psów pasterskich zwanych „bardino” lub „majorero” z molosami przywiezionymi na wyspy. Swój gorący, prawdziwie hiszpański temperament presa canario odziedziczył właśnie po bardino. Presa miał być psem zrównoważonym oraz szalenie odważnym i nieustępliwym - używano go niegdyś nie tylko do stróżowania i obrony stad bydła, lecz także do walk.

   Wydanie oficjalnego zakazu walk psów w Hiszpanii było główną przyczyną gwałtownego spadku popularności rasy, aż do niemal całkowitego jej wyginięcia w latach 60, naszego wieku. Począwszy od lat 70, presa zaczął wzbudzać zainteresowanie ze względu na łatwość adaptacji w warunkach miejskich. Pojawiła się więc szansa na odrestaurowanie i ponowne rozpropagowanie rasy. W 1982 roku grupa hodowców z Teneryfy, posiadająca nieliczne już egzemplarze perro de presa canario, zdecydowała się na rozpoczęcie współpracy. Ich celem było podniesienie poziomu rasy poprzez ukierunkowaną hodowlę i stosowanie selekcji. W ten oto sposób powstała propozycja utworzenia Hiszpańskiego Klubu Perro de Presa Canario, pod patronatem Hiszpańskiego Związku Kynologicznego.

   Kilka wyselekcjonowanych egzemplarzy po raz pierwszy pojawiło się na Krajowej Wystawie Psów na Teneryfie w 1985 r. W tym samym roku pokazywano je na wystawie międzynarodowej w Las Palmas.

   Dzięki staraniom Hiszpańskiego Związku Kynologicznego i Związku Rolniczego 19 października 1986 roku w Typie Presa Canario. Zaprezentowano wówczas aż 150 egzemplarzy! Rezultatem pokazu są obszerne raporty sporządzone przez Komisje do ras Hiszpańskich, zawierające pełną charakterystykę wystawianych psów.

   Jesienią 1987 r. presa canario pierwszy raz wystąpiły już oficjalnie jako uznana rasa na wystawie międzynarodowej, co zaowocowało ogłoszeniem 24. lutego 1989 r. standardu rasy.

Hiszpanie z dumą wypowiadają się o „swoich" presa. Wiedzą też, że dla dobra hodowli muszą zjednoczyć wysiłek pracy nad dalszym rozwojem rasy. Rokrocznie na Wyspach Kanaryjskich Hiszpanie organizują wiele pokazów mających na celu ogólną prezentację i promocję rasy. Wyłonienie najlepszych osobników odbywa się na rokrocznych wystawach presa canario, na które zgłaszanych jest często ponad dwieście psów. Ostatnimi laty triumfy święcą championy URCO. TURCO i BARON -filary hodowli hiszpańskiej, oraz piękne suki - KIMA i KATANA. Ich zdjęcia i osiągnięcia są zamieszczane w wielu katalogach wystawowych. Cieszy fakt, że psy te znajdują się w rodowodach presa canario mieszkających w Polsce. To również nadzieja, iż wkrótce będziemy mogli pochwalić się pięknymi presami.

   Pierwsze presa canario sprowadził do nas ze Słowacji, prawdopodobnie w 1997 roku, p. Tomaszczyk z Gliwic. Jedne z pierwszych importowała z Wysp Kanaryjskich Agata Olejnik (hodowla XANTI-LAND). Były to: CH. PL, Zw. Klubu YAISA Casa del Presa, CH. ML Doramas of Ademeto oraz Kunta Kinte de Alacant-Bull, mający liczne CWC.

   Warto dodać, że wiele importów pochodzi z samej ojczyzny rasy, z hodowli polecanych przez Związek Kynologiczny w Hiszpanii. Pierwszy miot w Polsce w hodowli „Przystań Abelarda" Krzysztofa Mrozowskiego.
 

TYMCZASOWY WZORZEC opracowany przez Hiszpański Klub Presa Canario

Pochodzenie

Pies molosowaty pochodzący z wysp Teneryfa i Grań Canaria w Archipellagu Wysp Kanaryjskich, na których został wyhodowany jako pies obronny i bojowy. Naturalna „izolacja" terenów wysp umożliwiła zachowanie dość jednolity typ u psów o maści płowej lub pręgowanej z białymi znaczeniami.

Wrażenie ogólne
Średni, mocny, proporcjonalny pies, pierwotny w typie, o nieco wydłużonej sylwetce (dotyczy zwłaszcza suk), bardzo pojemnej klatce piersiowej, mocnych, prostych kończynach, grubej i elastycznej skórze i krótkim włosie. Presa powinien mieć niski i bardzo głęboki głos.

Charakter
Wygląd presy ma zdradzać jego siłę. Oczy o uważnym, czujnym wyrazie. Pies silny, zrównoważony i odważny. Zachowujący dużą dozę nieufności wobec obcych, bardzo łagodny dla rodziny - także w stosunku do dzieci.

Wzrost
Wysokość w kłębie: psy 61-66 cm suki 57-62 cm

Głowa
Duża i masywna. Długość kufy do mózgowioczaszki w proporcji 6:4, stop zaznaczony, lecz niezbyt głęboki.

Mózgowioczaszka Nieco wypukła. patrząc zarówno z przodu, jak i z boku. Łuki jarzmowe bardzo dobrze zaznaczone. dobrze rozwinięte mięśnie skroniowe. Guz potyliczny słabo zaznaczony.

Kufa - bardzo szeroka, krótsza niż mózgowioczaszka. Długość kuty stanowi 4% długości całej głowy.

Nos - trufla szeroka, mocno wypig-mentowana na czarno.

Wargi - średnio grube i mięsiste. Górna - nieco obwisła, przykrywa dolną. Pożądane jest ciemne wypigmentowanie śluzówek, jakkolwiek może pojawić się odcień różowy.

Zęby - mocne, mocno osadzone w dziąsłach. Dopuszczalny przodozgryz. Brak któregoś z przedtrzonowców nie obniża ceny. Podniebienie z wyraźnym żłobkowaniem w odcieniu różowym.

Oczy - owalne, dość szeroko osadzone. w kolorze od średnio- do ciemnobrązowego, w zależności od omaszczenia. Powieki czarne.

Uszy - średniej długości, wysoko osadzone. Jeśli nie są kopiowane - wiszące. Uszy cięte - stojące lub półstojące, trójkątne. Kopiowanie bądź niekopiowanie uszu nie wpływa na ocenę.

Szyja

Prosta, w przekroju cylindryczna, bardzo muskularna i dość krótka (zwykle 18-20 cm). Skóra na spodzie szyi tworzy niewielką fałdę.

Kończyny przednie

Proste, prostopadle ustawione, o mocnej kości, bardzo dobrze umięśnione.

Łokcie - ani zbyt odstające, ani zbyt przylegające do klatki piersiowej.

Łapy -zwarte, tzw. kocie, o mocnych pazurach.

Kończyny tylne
Bardzo potężne, muskularne, ustawione prostopadle. Kąty tyłu zaznaczone, łapy zwarte, tzw. kocie, choć nieco bardziej wydłużone niż przednie. Zwykle brak wilczych pazurów, choć ich występowanie nie ma wpływu na ocenę.

Tułów
Długość tułowia powinna przekraczać o 28-20% wysokość w kłębie. Bardzo pojemna, dobrze rozwinięta klatka piersiowa, sięgająca, co najmniej do łokcia. Żebra mocno wysklepione. Głębokość klatki piersiowej powinna być równa przynajmniej 30% wysokości w kłębie. Linia grzbietu prosta, wznosząca się stopniowo w kierunku zadu. Wysokość psa w zadzie powinna przekraczać ok. 1.5 cm wysokości w kłębie.

Ogon

Wysoko osadzony, szeroki u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. W spoczynku można zaobserwować lekkie skrzywienie boczne, w ruchu ogon unoszony wyżej, szablasto, nie zawinięty.

Okrywa
Włos krótki, dość szorstki, nieco gęściejszy na grzbiecie i szyi. Bez podszerstka.
Umaszczenie - pręgowane w całej gamie: od bardzo ciemnego do jasnoszarego, płowe - we wszystkich odcieniach (łącznie z piaskowym) oraz czarne. Niekiedy występują białe plamy dookoła szyi i na łapach, choć dąży się do zredukowania ilości koloru białego. Maska - zawsze ciemna - może sięgać do wysokości oczu.

Waga Przeciętna waga psów 45-57 kg, suk 40-50 kg. Samce powinny mieć dobrze rozwinięte oba jądra.

Wady

Drobne:

Nadmierne zmarszczki na głowie, obecność wilczych pazurów.

Poważne:

Słaba pigmentacja nosa, zbyt obwisłe wargi, nadmierny przodozgryz, zbyt lekka budowa, słabo zaznaczona maska, niezrównoważony charakter, nieprawidłowe proporcje głowy, ogon zawinięty, o równej grubości na całej swej długości, zdeformowany bądź kopiowany.

 
Dyskwalifikujące:

Brak pigmentu na trufli nosa lub śluzówce, obecność białego koloru zajmującego powyżej 30% powierzchni ciała, brak jąder.

Champion Hiszpanii BARÓN II

© 2008 www.dogocanarioclub.com  Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt i wykonanie: Ewa Ziemska www.reygladiador.com

 Strona główna  | Galerie  |  Forum  |  Księga gości  |  Adopcje   

Przyjaciel Pies

Nr. 9 wrzesień 2002

Ten potężny, silny pies o groźnym spojrzeniu oraz głębokim i niskim głosie świetnie nadaje się na stróża i psa obronnego. Jest niezależny i niebezpieczny dla obcych.

Dopiero w październiku 2001 roku uznany został przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). Europejscy hodowcy nie czekali jednak aż tak długo z hodowlą i selekcją tej rasy.

CHARAKTER

Jego budowa i charakter predysponują go do roli niezrównanego stróża. Mimo średniego wzrostu, emanuje siłą, a jego uważnemu wzrokowi nic nie umknie.

Nieufny wobec obcych, nieustraszenie broni swego terytorium. Już sam jego groźny wygląd wystarczy, by odstraszyć nieproszonych gości. Szczeka tylko, gdy chce coś oznajmić – ostrzec przed niebezpieczeństwem, zasygnalizować że widzi coś dziwnego. Jest to pies bardzo przywiązany do swego pana. Lubi dzielić życie rodzinne, uwielbia sprawiać przyjemność panu i zasłużyć na jego pochwałę. Nie można jednak zapominać o pochodzeniu i przeznaczeniu psów tej rasy.

ZACHOWANIE

Pies Kanaryjski jest z natury wesoły i swawolny, ale też bardzo ciekawski. Uwielbia wspólnie spędzany czas: jest niezmordowany na spacerach, dalekich wyprawach czy w agality. Najważniejsze, by mógł się wyszaleć i pobawić z innymi psami. Wczesna i właściwa socjalizacja jest u dogo canario bardzo ważna: jest agresywny wobec innych psów, gdyż w przeszłości używany był do walk.

WYCHOWANIE

Dość łatwo można nauczyć go posłuszeństwa, gdyż uwielbia słuchać swego pana. Aby go utemperować, nie potrzeba silnej ręki, gdyż jest to pies inteligentny i szybko pojmuje, czego od niego chcemy. Wymaga jednak stanowczości i konsekwencji w procesie wychowania. Jako dawna wiejska rasa służąca do pilnowania obejścia, potrafi na przykład bronić własnej miski. Stąd zła sława jego charakteru.

WYGLĄD

Pies średnich rozmiarów, o proporcjonalnej budowie, z tułowiem dłuższym od wysokości w kłębie (szczególnie u suk). Głowa jest bardzo masywna, kwadratowa i szeroka, ale proporcjonalna do reszty ciała. Ze względu na pierwotne przeznaczenie (psy bojowe) uzębienie pełni ważną funkcję w ogólnej ocenie psa. Oczy kasztanowe, średniej wielkości. Uszy wysoko osadzone. Szyja mocno umięśniona, cylindryczna, pokryta grubą, lekko wiszącą ale elastyczną skórą. Podgardle zaznaczone. Grzbiet prosty i krótki. Ogon osadzony wysoko, o szerokiej nasadzie. Klatka piersiowa szeroka i pojemna. Brzuch średnio podkasany. Kończyny ustawione równolegle, słabo kontowane, łapy zwarte. Bardzo szeroka klatka piersiowa, widziana z przodu powinna sięgać łokci. Zad szeroki i lekko zaokrąglony. Linia zadu wzniesiona pod kontem 20 stopni.

ZDROWIE

Nie wolno go przeciążać, dopóki jest mały i nie zakończył się okres wzrostu. W szczenięctwie nie należy zachęcać go do skakania.

ŻYWIENIE

Dużą wagę należy przywiązywać do sposobu jego żywienia. Choć nie jest ono specjalnie trudne, powinno się brać pod uwagę masę i budowę psa. Dorosły pies zjada około piętnastu kilogramów suchej karmy miesięcznie. Trzeba bardzo uważać, by nie stał się otyły, co dla tak atletycznie zbudowanego psa byłoby groźne.

HISTORIA

Psy na Wyspach Kanaryjskich znane są od zamierzchłych czasów. Ich zmumifikowane zwłoki chowano razem z właścicielami, których miały bezpiecznie przeprowadzić do lepszego świata. Kastrowane osobniki hodowano na mięso. Pierwsze pisane świadectwo o istnieniu psów na wyspach pochodzi z 1501 roku, a zawiera informację że każdy hodowca może trzymać jednego „wielkiego psa”. Już piętnaście lat później wydano nakaz likwidacji wszystkich dzikich i bezpańskich psów, które stały się zagrożeniem dla stad zwierząt gospodarskich. W 1526 roku urzędową eksterminacją objęto wszystkie psy z wyjątkiem psów rzeźników i pary Perrot będących własnością Don Pedro de Lugo. Jeszcze w 1617 roku obowiązywało prawo nakazujące zabicie każdego wolno biegającego perro de Presa poza psami pilnującymi i myśliwskimi, posiadanie zaś psa należało zgłosić władzom. Sytuacja jednak nie wiele się poprawiała, a stada dzikich psów nadal pustoszyły dobra kolonistów. Dlatego w 1654 roku nakazano wybicie wszystkich psów – w gospodarstwie mógł pozostać tylko jeden pies do obrony… przed dzikimi psami. W XVI wieku na Wyspach Kanaryjskich nikt poza farmerami i hodowcami bydła nie miał prawa posiadania psów.

Niewiele jednak wiadomo o kształtowaniu się rasy dogo canario (perro de presa canario). Zakłada się udział w tym przede wszystkim psów przywiezionych przez hiszpańskich konkwistadorów. W czasach rozwoju handlu winem (XV-XVIII wiek) swój wkład miały także molosy przywożone z Anglii (w tym przodkowie buldoga i mastifa). Można więc przyjąć że rasa powstała drogą krzyżówek miejscowych psów, jak bardino majorero z wyspy Fuerteventura, z przywiezionymi molosami. W efekcie hodowcy uzyskali silne, odważne i nieustępliwe psy. Przy swoich pokaźnych rozmiarach i wybitnym temperamencie od zawsze były używane na Wyspach Kanaryjskich do strzeżenia farm i bydła. Z czasem niestety zaczęto wystawiać je do walk (przypis: początek XX wieku). Aż do 1940 roku walki psów były ulubioną zabawą mieszkańców wysp. Zakaz ich organizowania spowodował gwałtowny spadek zainteresowania rasą. Na wyspy sprowadzono wiele psów innych ras, przede wszystkim owczarki niemieckie, dobermany, dogi niemieckie, mastify hiszpańskie, które swobodnie krzyżowały się z psami kanaryjskimi, co niemal doprowadziło do wyginięcia rasy (sprostowanie: w zasadzie stary presa canario wyginą bezpowrotnie, ale odrodził się w nowej formie).

Sytuacja uległa zmianie na początku lat siedemdziesiątych, kiedy to mieszkańcy Wysp Kanaryjskich otrząsnęli się z wpływów kultur napływowych i powrócili do spuścizny przodków. „Prawdziwe” dogo canario stały się znów bardzo popularne. Ten wzrost zainteresowania zmobilizował hodowców do zintensyfikowania prac nad odtwarzaniem rasy. Najprężniej działali hodowcy z Teneryfy i już w 1982 roku powstał Hiszpański Klub Perro de Presa Canario. Liczne hodowle działały już w tym czasie także na Gran Canarii, Lanzarote, Fuerteventurze i La Palma. Od 1985 roku na wyspach organizowane są specjalistyczne wystawy. W listopadzie 1987 roku para dogo canario – pręgowany Fascian z Teneryfy i suka tej samej maści Marquise z Gran Canaria – zostały oficjalnie zaprezentowane na międzynarodowej wystawie w Madrycie, a dwa lata później, 24 stycznia 1989 roku, został oficjalnie zarejestrowany hiszpański wzorzec rasy.

NA ŚWIECIE

We Francji hodowcy zaczęli selekcjonować dogo canario na długo przed oficjalnym uznaniem rasy. Długo jednak trwało, zanim udało im się ujednolicić typ tych psów. Niektóre są za duże, inne za ciężkie lub za małe. Publiczności podobają się przede wszystkim molosy potężnie zbudowane, a od jej gustu wiele przecież zależy. Nie wolno jednak zapominać, że dogo canario to pies średniego wzrostu, wysportowany. Nawet jeśli ma dużą głowę i dobrze rozwiniętą klatkę piersiową, nie może przekraczać pewnych granic, jeśli ma pozostać taki jak dawniej.

W POLSCE

Do polki dogo canario przywędrowały z Hiszpanii na początku 1997 roku do hodowli Xanti Land. Dzięki licznym importom z kraju pochodzenia możemy poszczycić się doskonałym materiałem hodowlanym. Obecnie w Polsce zarejestrowanych jest około 250 egzemplarzy tej rasy.

Niestety, szacuje się że żyje także wiele psów be rodowodów, hodowanych bez kontroli. Jak się nietrudno domyślić w znakomitej większości są to zwierzęta hodowane do walk. Najczęściej nie są to już psy czystej rasy. Aby zwiększyć ich skuteczność, pseudohodowcy stosują krzyżówki z amstafami i pittbulami. Szczenięta urodzone z takich skojarzeń są praktycznie nieprzewidywalne. Dlatego zdecydowanie odradzamy wszystkim kupno psów bez rodowodów, choćby ślicznie wyglądały! Możemy trafić na bombę z opóźnionym zapłonem!

DOWÓD OSOBISTY

Na podstawie wzorca

Grupa: II FCI 346 (sekcja 2: molosowate).

Wzrost: 60-64cm w kłębie (pies), 55-60 cm w kłębie (suka) – z tolerancją do 1cm.

Waga: minimum 50kg pies, około 40kg. Suka.

Głowa: jest jedną z charakterystycznych cech rasy. Musi sprawiać wrażenie dużej. Czaszka stanowi 60%, natomiast kufa 40% wielkości głowy. Mięśnie policzkowe są bardzo mocno rozwinięte. Skóra na głowie jest gruba, stop lekko zaznaczony, wargi głęboko rozcięte. Nos szeroki, czarny. Otwory nosowe szeroko otwarte. Błony śluzowe powinny być czarne. Oczy o lekko zaokrąglonym kształcie, kasztanowe. Uzębienie kompletne, zgryz nożycowy, przodozgryz akceptowany do 3mm, wszelkie inne odstępstwa Są wadą. Uszy: opadające, składające się w płatek róży, średniej długości. Tradycyjnie były cięte w trójkąt równoboczny, choć teraz nie jest to już wymagane na wystawach. Szyja cylindryczna, prosta, krótka, bardzo masywna i mocno umięśniona. Skóra na całej szyi luźna, tworzy drugi podbródek średniej wielkości.

Sylwetka: wpisana w prostokąt. Grzbiet stopniowo wznosi się w kierunku zadu. Ogon: wysoko osadzony, giętki, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Sięga aż do śródstopia. W ruchu ogon szablasto podniesiony.

Sierść: krótka, bez podszerstka, gęstsza na kłębie i podgardlu.

Umaszczenie: pręgowane w całej gamie; od ciemnego do bardzo jasnoszarego. Płowe: od piaskowego do intensywnego rudego. Dopuszczalne białe znaczenia na łapach i piersi (im mniej, tym lepiej). Obowiązkowa maska zawsze ciemnego koloru, krótka lub sięgająca oczu

© 2008 www.dogocanarioclub.com  Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt i wykonanie: Ewa Ziemska www.reygladiador.com