Strona główna  | Pedigree Data Base  |  Forum  |  Linki  |  Adopcje   

Dwumiesięcznik Związku Kynologicznego w Polsce

Nr. 6 (272) 1998

autor: Anna Zając

   Udokumentowana historia tych molosów sięga wieku XVI, z którego pochodzą pierwsze informacje o bojowych psach wywodzących się z Wysp Kanaryjskich. Presa to w dużej mierze efekt skrzyżowania kanaryjskich psów pasterskich zwanych „bardino” lub „majorero” z molosami przywiezionymi na wyspy. Swój gorący, prawdziwie hiszpański temperament presa canario odziedziczył właśnie po bardino. Presa miał być psem zrównoważonym oraz szalenie odważnym i nieustępliwym - używano go niegdyś nie tylko do stróżowania i obrony stad bydła, lecz także do walk.

   Wydanie oficjalnego zakazu walk psów w Hiszpanii było główną przyczyną gwałtownego spadku popularności rasy, aż do niemal całkowitego jej wyginięcia w latach 60, naszego wieku. Począwszy od lat 70, presa zaczął wzbudzać zainteresowanie ze względu na łatwość adaptacji w warunkach miejskich. Pojawiła się więc szansa na odrestaurowanie i ponowne rozpropagowanie rasy. W 1982 roku grupa hodowców z Teneryfy, posiadająca nieliczne już egzemplarze perro de presa canario, zdecydowała się na rozpoczęcie współpracy. Ich celem było podniesienie poziomu rasy poprzez ukierunkowaną hodowlę i stosowanie selekcji. W ten oto sposób powstała propozycja utworzenia Hiszpańskiego Klubu Perro de Presa Canario, pod patronatem Hiszpańskiego Związku Kynologicznego.

   Kilka wyselekcjonowanych egzemplarzy po raz pierwszy pojawiło się na Krajowej Wystawie Psów na Teneryfie w 1985 r. W tym samym roku pokazywano je na wystawie międzynarodowej w Las Palmas.

   Dzięki staraniom Hiszpańskiego Związku Kynologicznego i Związku Rolniczego 19 października 1986 roku w Typie Presa Canario. Zaprezentowano wówczas aż 150 egzemplarzy! Rezultatem pokazu są obszerne raporty sporządzone przez Komisje do ras Hiszpańskich, zawierające pełną charakterystykę wystawianych psów.

   Jesienią 1987 r. presa canario pierwszy raz wystąpiły już oficjalnie jako uznana rasa na wystawie międzynarodowej, co zaowocowało ogłoszeniem 24. lutego 1989 r. standardu rasy.

Hiszpanie z dumą wypowiadają się o „swoich" presa. Wiedzą też, że dla dobra hodowli muszą zjednoczyć wysiłek pracy nad dalszym rozwojem rasy. Rokrocznie na Wyspach Kanaryjskich Hiszpanie organizują wiele pokazów mających na celu ogólną prezentację i promocję rasy. Wyłonienie najlepszych osobników odbywa się na rokrocznych wystawach presa canario, na które zgłaszanych jest często ponad dwieście psów. Ostatnimi laty triumfy święcą championy URCO. TURCO i BARON -filary hodowli hiszpańskiej, oraz piękne suki - KIMA i KATANA. Ich zdjęcia i osiągnięcia są zamieszczane w wielu katalogach wystawowych. Cieszy fakt, że psy te znajdują się w rodowodach presa canario mieszkających w Polsce. To również nadzieja, iż wkrótce będziemy mogli pochwalić się pięknymi presami.

   Pierwsze presa canario sprowadził do nas ze Słowacji, prawdopodobnie w 1997 roku, p. Tomaszczyk z Gliwic. Jedne z pierwszych importowała z Wysp Kanaryjskich Agata Olejnik (hodowla XANTI-LAND). Były to: CH. PL, Zw. Klubu YAISA Casa del Presa, CH. ML Doramas of Ademeto oraz Kunta Kinte de Alacant-Bull, mający liczne CWC.

   Warto dodać, że wiele importów pochodzi z samej ojczyzny rasy, z hodowli polecanych przez Związek Kynologiczny w Hiszpanii. Pierwszy miot w Polsce w hodowli „Przystań Abelarda" Krzysztofa Mrozowskiego.
 

TYMCZASOWY WZORZEC opracowany przez Hiszpański Klub Presa Canario

Pochodzenie

Pies molosowaty pochodzący z wysp Teneryfa i Grań Canaria w Archipellagu Wysp Kanaryjskich, na których został wyhodowany jako pies obronny i bojowy. Naturalna „izolacja" terenów wysp umożliwiła zachowanie dość jednolity typ u psów o maści płowej lub pręgowanej z białymi znaczeniami.

Wrażenie ogólne
Średni, mocny, proporcjonalny pies, pierwotny w typie, o nieco wydłużonej sylwetce (dotyczy zwłaszcza suk), bardzo pojemnej klatce piersiowej, mocnych, prostych kończynach, grubej i elastycznej skórze i krótkim włosie. Presa powinien mieć niski i bardzo głęboki głos.

Charakter
Wygląd presy ma zdradzać jego siłę. Oczy o uważnym, czujnym wyrazie. Pies silny, zrównoważony i odważny. Zachowujący dużą dozę nieufności wobec obcych, bardzo łagodny dla rodziny - także w stosunku do dzieci.

Wzrost
Wysokość w kłębie: psy 61-66 cm suki 57-62 cm

Głowa
Duża i masywna. Długość kufy do mózgowioczaszki w proporcji 6:4, stop zaznaczony, lecz niezbyt głęboki.

Mózgowioczaszka Nieco wypukła. patrząc zarówno z przodu, jak i z boku. Łuki jarzmowe bardzo dobrze zaznaczone. dobrze rozwinięte mięśnie skroniowe. Guz potyliczny słabo zaznaczony.

Kufa - bardzo szeroka, krótsza niż mózgowioczaszka. Długość kuty stanowi 4% długości całej głowy.

Nos - trufla szeroka, mocno wypig-mentowana na czarno.

Wargi - średnio grube i mięsiste. Górna - nieco obwisła, przykrywa dolną. Pożądane jest ciemne wypigmentowanie śluzówek, jakkolwiek może pojawić się odcień różowy.

Zęby - mocne, mocno osadzone w dziąsłach. Dopuszczalny przodozgryz. Brak któregoś z przedtrzonowców nie obniża ceny. Podniebienie z wyraźnym żłobkowaniem w odcieniu różowym.

Oczy - owalne, dość szeroko osadzone. w kolorze od średnio- do ciemnobrązowego, w zależności od omaszczenia. Powieki czarne.

Uszy - średniej długości, wysoko osadzone. Jeśli nie są kopiowane - wiszące. Uszy cięte - stojące lub półstojące, trójkątne. Kopiowanie bądź niekopiowanie uszu nie wpływa na ocenę.

Szyja

Prosta, w przekroju cylindryczna, bardzo muskularna i dość krótka (zwykle 18-20 cm). Skóra na spodzie szyi tworzy niewielką fałdę.

Kończyny przednie

Proste, prostopadle ustawione, o mocnej kości, bardzo dobrze umięśnione.

Łokcie - ani zbyt odstające, ani zbyt przylegające do klatki piersiowej.

Łapy -zwarte, tzw. kocie, o mocnych pazurach.

Kończyny tylne
Bardzo potężne, muskularne, ustawione prostopadle. Kąty tyłu zaznaczone, łapy zwarte, tzw. kocie, choć nieco bardziej wydłużone niż przednie. Zwykle brak wilczych pazurów, choć ich występowanie nie ma wpływu na ocenę.

Tułów
Długość tułowia powinna przekraczać o 28-20% wysokość w kłębie. Bardzo pojemna, dobrze rozwinięta klatka piersiowa, sięgająca, co najmniej do łokcia. Żebra mocno wysklepione. Głębokość klatki piersiowej powinna być równa przynajmniej 30% wysokości w kłębie. Linia grzbietu prosta, wznosząca się stopniowo w kierunku zadu. Wysokość psa w zadzie powinna przekraczać ok. 1.5 cm wysokości w kłębie.

Ogon

Wysoko osadzony, szeroki u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. W spoczynku można zaobserwować lekkie skrzywienie boczne, w ruchu ogon unoszony wyżej, szablasto, nie zawinięty.

Okrywa
Włos krótki, dość szorstki, nieco gęściejszy na grzbiecie i szyi. Bez podszerstka.
Umaszczenie - pręgowane w całej gamie: od bardzo ciemnego do jasnoszarego, płowe - we wszystkich odcieniach (łącznie z piaskowym) oraz czarne. Niekiedy występują białe plamy dookoła szyi i na łapach, choć dąży się do zredukowania ilości koloru białego. Maska - zawsze ciemna - może sięgać do wysokości oczu.

Waga Przeciętna waga psów 45-57 kg, suk 40-50 kg. Samce powinny mieć dobrze rozwinięte oba jądra.

Wady

Drobne:

Nadmierne zmarszczki na głowie, obecność wilczych pazurów.

Poważne:

Słaba pigmentacja nosa, zbyt obwisłe wargi, nadmierny przodozgryz, zbyt lekka budowa, słabo zaznaczona maska, niezrównoważony charakter, nieprawidłowe proporcje głowy, ogon zawinięty, o równej grubości na całej swej długości, zdeformowany bądź kopiowany.

 
Dyskwalifikujące:

Brak pigmentu na trufli nosa lub śluzówce, obecność białego koloru zajmującego powyżej 30% powierzchni ciała, brak jąder.

Champion Hiszpanii BARÓN II

© 2008 www.dogocanarioclub.com  Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt i wykonanie: Ewa Ziemska www.reygladiador.com